Lithium

Trudno nie popaść w neurozę obserwując otaczający nas świat. Profesor z domu wariatów w książce "Lithium" mówi do głównego bohatera książki: Cóż za wspaniały przypadek psychiatryczny z ciebie, synu, dla kolegów chciałeś być antykomunistą, zaiste, w domu, dla tatusia, udawałeś zakochanego w Wodzu i Partii. A może wierzyłeś w to i tamto? Byłeś zarazem i tym i tamytm? I wodą i ogniem. I Żydem i Sarmatą. Poganinem i Chrześcjaninem, rozstrzeliwanym i rozstrzelającym? I ten niezwykły cud, że cały Naród zginął, a ty żyjesz. Biografia Moszkowicza upoważnia go do literackiej neurozy. Jest on bowiem w ciągłe konfrontacji z własnym żydostwem, z emigracją, z polskością, z poczuciem przemilczania jego twórczości, z komunizmem, z którym spotykał się w domu i na warszawskiej ulicy, ze swoim pokoleniem i pokoleniem swoich dziadków.