Byłem szefem sztabu Obrony Warszawy w r. 1939

Tadeusz Roman Tomaszewski (ur. 10 grudnia 1894 w Jabłonowie k. Kołomyji - zm. 3 grudnia 1967 w Londynie) -generał brygady Wojska Polskiego, uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej, wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej. W sierpniu 1914 po ukończeniu gimnazjum w Trembowli wstąpił do I Brygady Legionów Polskich. Służył w 1 Pułku Piechoty, a następnie 1 Pułku Artylerii. W kwietniu 1917 w Górze Kalwarii rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Artylerii. Komendantem szkoły był kpt. art. Franciszek Kleeberg, a taktykę ogólną wykładał kpt. Wacław Stachiewicz. Po kryzysie przysięgowym wcielony do c.k. armii, w której ukończył Oficerską Szkołę Artylerii.
Równolegle, od maja 1939 był delegatem ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Tadeusza Kasprzyckiego przy ministrze wyznań religijnych i oświecenia publicznego. 2 września 1939 zdemobilizował Legię Akademicką. 3 września został wezwany do gen. bryg. Kazimierza Sawickiego, dyrektora Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego i dowódcy Jednostek Obrony Narodowej, który polecił mu udać się na Pomorze i zorganizować ewakuację 150 tysięcy rezerwistów. Odmówił wykonania tego polecenia uznając je za niewykonalne, a następnie udał się do gen. Kasprzyckiego. W gabinecie ministra zamiast spodziewanego raportu karnego został mianowany szefem sztabu gen. Czumy, któremu powierzono zadanie obrony Warszawy. Na tym stanowisku pozostawał do dnia 29 września. Był najbliższym współpracownikiem gen. Czumy. Za swoją działalność odznaczony przez gen. dyw. Juliusza Rómmla Krzyżem Srebrnym VM. Po kapitulacji stolicy trafił do niewoli niemieckiej. Do kwietnia 1945 przebywał w oflagu IV „A”w Hohnstein i oflagu VII „A”w Murnau. Po wyzwoleniu przyjęty do PSZ na Zachodzie oraz mianowany komendantem obozów byłych jeńców polskich w Bawarii i delegatem dowódcy II Korpusu Polskiego w Niemczech.
Od listopada 1946 do grudnia 1948 pełnił służbę w Sztabie Głównym WP i Inspektoracie Generalnym Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji osiedlił się w Londynie. Działał w środowisku kombatanckim na emigracji. W 1961 opublikował wspomnienia zatytułowane „Byłem szefem Sztabu Obrony Warszawy w 1939 r.”11 listopada 1966 Prezydent RP August Zaleski awansował go do stopnia generała brygady. Zmarł 3 grudnia 1967 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Martlake